चित्र ....

ग्रामीण भागात काही वर्षांपूर्वी दिसणार एक चित्र...अनेक घरात घरातील लोकांपेक्षा गुरं ढोर अधिक असायची.गावातील पहाट गुराढोरांच्या हंबरण्याने व्हायची.घरातील कर्ता गुराढोरांच्या चारा पाण्यासाठी 'वाडया' ची वाट धरायचा..शेण पाणी करायचा.या गुराढोरांची भाषा ही त्याला माहीत होती... शेणामातीलाही सुगंध असतो हे नेहमी शेणा मातीचे हात असणार्याच त्या शेतकर्यांोना वेगळे काय सांगायचे होते...पशु धनाला त्यावेळेस प्रतिष्ठा होती,सन्मान होता...म्हणजेच शेतीचे 'आधुनिकीकरण' व 'यांत्रिकीकरण' व्हायचे बाकी होते.... .....पोळ्याच्या दिवशी वर्षभर शेतात राबणार्याी गुराढोराची नदी,नाले,धरणे यामधून मनसोक्त आंघोळ...नंतर बाजारातून आणलेल्या नवीन दाव,नाथ,मोरखी,बाशिंग,घंटी,घुंगरू,झुल,गोंडे,गेरू,बेगड, रंग,फुगे,काकड्या यांनी त्यांची सजावट...मग संध्याकाळी पोळ्यात जाण्याआधी पुजा...पोळा फुटल्या नंतर प्रत्येक घरी पुरण पोळी...त्यानंतर आराम...वर्षभरातील त्यांचा हक्काचा,आनंदाचा अन आरामाचा एकमेव दिवस....पोळा.... .....शेतकर्यांसचा सर्वांगीण विकास करण्याच्या ,उत्पादन मोठ्या प्रमाणात वाढविण्याच्या उदात्त हेतूने शेतीचे 'आधुनिकीकरण' व 'यांत्रिकीकरण' करण्यात आले आहे.त्यामुळे पशूंची जागा यंत्राने घेतली.'कारण - परिणाम' हा चर्चेचा मुद्दा नाही....पण आनंदाचे चित्र मात्र बदललेले आहे...लहान मोठ्या शहरात 'बैला' ला पाहायला गर्दी होते..आजच्या या चित्राला काय म्हणावे ..???