आठवणीतील काही ....

पुण्याला दुसरी भेट झाली ती एमबीए सीइटी च्या निमित्ताने ...एमबीए बद्दल काय बोलावे...कचरा केला आहे सीस्टीम ने ...अभ्यासक्रम तसा चांगला पण सरकारच्या चुकीच्या धोरणामुळे (चुकीचा हा शब्द वापरला नसता तरी चालले असते ) त्याची पुरती वाट लागली.गल्ली बोळात एमबीए चे कॉलेज झाले. त्याचा व्हायचा तोच परिणाम झाला. विद्यार्थ्याचा बोर बार्याी...पण त्यावेळेस मात्र क्रेझ होती त्या फसव्या दुंनियेची..आम्ही विद्यार्थी स्वप्न रंगवित होतो त्या कोर्पोरेड वल्ड चे ..आता मात्र वाटते बर झाले एमबीए केले नाही .. ....पोहचलो पुण्यात ...म्हटलं आता तरी आवडेल पुणे...कारण पुण्यातील पहिल्या भेटीचा अनुभव फारसा काही चांगला नव्हता...भारती विद्यापीठ सेंटर होत एक्झॅम च ...मी मात्र पुणे विद्यापीठात मित्राकडे थांबलो होतो .मित्रानेच भारती विद्यापीठात कसे जायचे ते सांगितले..आधी स्वारगेट ..तेथून कात्रज ..अन शेवटी भारती विद्यापीठ .भव्य दिव्य असे भारती विद्यापीठाचे ते गेट ..चकाचक असे भारती विद्यापीठ (पतंग रावांची कृपा दुसरे काय )...एकदाची सुरू झाली परीक्षा ..काही वेळ डोक घासून पाहिले पण प्रश्नाच अन वेळेचे गणित जमत नव्हते.मग मात्र ठरविले आता फक्त गोल करायचे बस.. पंधरा मिनिटात सर्व गोल करून मोकळा झालो ..मध्यंतरी पेपर सोडविताना एक – दोन मुलींनी एक्सामिनर ला सफाईदार इंग्लिश मध्ये काहीतरी विचारले ..मी म्हटलं आपले मराठी ही एवढे सफाईदार नाही आणि ह्या इंग्लिश मध्ये फडफड करताहेत..अशा पुण्यात कसा निभाव लागेल आपला ...मनात एक निराशा.. एकदाचा संपला पेपर..आलो परत पुणे विद्यापीठात मित्राकडे..मग त्याच्या सोबत जेवण ...गप्पागोष्टी ..आणि त्यानंतर रात्रीचा जळगाव कडे परतीचा प्रवास ...म्हटलं या भेटीतही पुण काही ‘आपल’ झाल नाही ....